{"id":8788,"date":"2025-10-31T17:08:01","date_gmt":"2025-10-31T15:08:01","guid":{"rendered":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/en-eu\/?p=8431"},"modified":"2025-10-31T17:08:01","modified_gmt":"2025-10-31T15:08:01","slug":"cal-rayborns-streven-naar-snelheid","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/cal-rayborns-streven-naar-snelheid\/","title":{"rendered":"Cal Rayborn’s streven naar snelheid"},"content":{"rendered":"\n

De viering van Cal Rayborn’s recordbrekende Bonneville-run die 55 jaar geleden plaatsvond<\/p>\n\n\n\n

Sinds de uitvinding van de motor zijn motorrijders, technici en fabrikanten verenigd in het nastreven van snelheid. Van Glenn Curtiss’ 64 mph (103 km\/u) in 1903 tot het huidige record van 376,363 mph (605,7 km\/u), blijkt dat het snelheidsrecord voor motoren op het land over een lange geschiedenis beschikt. Harley-Davidson heeft zijn eigen stempel gedrukt op deze geschiedenis. Een opmerkelijk voorbeeld is het record van Cal Rayborn uit 1970 dat hij vestigde met een eenmotorige Sportster\u00ae<\/sup> Streamliner.<\/p>\n\n\n\n

Cal Rayborn begon met motorrijden toen hij pas acht jaar oud was en op 16-jarige leeftijd nam hij al deel aan scrambles in San Diego. Cal omschreef zichzelf als “wild en wollig” en crashte vaak. Zijn eerste professionele wegrace, die in 1958 werd gehouden in Riverside, Californi\u00eb, eindigde bijna in een tragedie. Cal en een andere motorrijder probeerden elkaar in een bocht af te troeven waarna ze een muur aan de kant van de weg raakten en in de lucht werden gelanceerd. Een gebroken voet en rug zorgden voor zes maanden in het gips.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Cal’s carri\u00e8re werd gekenmerkt door indrukwekkende snelheid, moed en vastberadenheid. Hij vestigde een nieuw record door in 1968 de 100-Mile National Championship Road Race in Loudon, New Hampshire, te winnen en het vorige record van 26:01 met vijf minuten te verbeteren. Hij was de eerste racer die een gemiddelde snelheid van meer dan 100 mph haalde in Daytona, die hij zowel in 1968 als in 1969 won. Na een crash in Ascot Park in 1966 kreeg hij een gipsverband om zijn been en doktersorders om een maand lang niet meer te racen, maar Cal sneed het gips af en won het volgende weekend een race in Carlsbad. Een jaar later crashte hij in Carlsbad terwijl hij aan de leiding lag. Hij kwam echter terug in de race en eindigde zonder remmen. Cal’s onverschrokken vastberadenheid maakte hem perfect geschikt om het snelheidsrecord op het land voor motoren na te streven.<\/p>\n\n\n\n

Van 1966 tot 1970 was het snelheidsrecord voor motoren op land in handen van Bob Leppan. Om zijn record van 245,667 mph (395,28 km\/u) te verbeteren, cre\u00eberden technici Dennis Manning en Warner Riley een 16-voet streamliner aangedreven door een enkele Harley-Davidson\u00ae<\/sup> Sportster-motor. Het streamliner-chassis was ontworpen en gebouwd door Manning, terwijl Riley de motor voorbereidde en werd vervolgens aangepast aan een cilinderinhoud van 89 kubieke inch. De motor liep op een brandstofmengsel geleverd door George Smith uit Viola, Wisconsin. De motor was direct voor het achterwiel gemonteerd met een kettingaandrijving.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Om in de gestroomlijnde Sportster te passen, reed Cal bijna horizontaal. Door deze positie blokkeerde de voorband zijn zicht aan de voorzijde. Hij gebruikte doorzichtige plastic panelen aan weerszijden van het wiel om de zwarte strepen die de randen van de baan markeerden te zien. Kleine, pneumatisch bediende steunen voor het achterwiel hielden de streamliner in evenwicht terwijl hij stilstond en bij lage snelheden – ‘laag’ was 100 mph (161 km\/u)!- trok Cal ze in als de streamliner snelheid maakte. Als de motor na de run vertraagde strekte hij ze weer uit, terwijl hij naar de zijkant leunde om ‘te voelen of hij leunde’. Na een vroege run kon de steun niet volledig worden uitgestrekt en toen hij leunde om de steun te vinden, groef deze zich in het zout. Het achterwiel ging omhoog waardoor de streamliner een reeks koprollen maakte. Rayborn was gelukkig ongedeerd en was terug in de cockpit voor een nieuwe oefenrun nadat de bemanning de hele nacht en de volgende dag had doorgewerkt om de schade te herstellen.<\/p>\n\n\n\n

Tegen de tijd dat Cal zijn offici\u00eble poging op de zoutvlakten ondernam, was er een nieuw record om te verslaan. Slechts een paar weken eerder was Don Vesco de eerste motorrijder geworden met een succesvolle run van meer dan 250 mph (400 km\/u) waarmee hij een record vestigde van 251,924 mph (405 km\/u) met een tweemotorige Yamaha-streamliner. Onverschrokken ging Cal op 15 oktober de zoutvlakte op en vestigde een nieuw wereldrecord van 255,380 mph (411 km\/u). Maar zelfs dit was niet genoeg voor hem en het team keerde de volgende dag terug voor een nieuwe poging. Met een zuidelijke run van 266.785 en een terugkeer van 264.200 schoot Cal naar zijn tweede snelheidsrecord op land in twee dagen met een eindtijd van 265.492 mph (427 km\/u).<\/p>\n\n\n\n

Don Vesco overtrof het record in 1974 met een snelheid van 281,702 mph (453 km\/u). Tragisch genoeg zou Cal nooit de kans krijgen om de titel terug te winnen. In december 1973 kwam Cal Rayborn om het leven tijdens een race in Nieuw-Zeeland toen de Suzuki die hij geleend had vastliep en hij tijdens een bocht tegen een muur werd gegooid. Zijn dood was een schokkend verlies voor de motorgemeenschap en hij wordt herinnerd als \u00e9\u00e9n van de grootste wegracers in de geschiedenis van de sport.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De viering van Cal Rayborn’s recordbrekende Bonneville-run die 55 jaar geleden plaatsvond.<\/p>\n","protected":false},"author":22,"featured_media":8661,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[9],"class_list":["post-8788","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-stories","tag-archief"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8788","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/22"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8788"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8788\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8893,"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8788\/revisions\/8893"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/8661"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8788"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8788"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/hog.thecreativeplot.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8788"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}