Noordkaap calling: drie Italianen rijden naar de top van de wereld

Drie ritten, één bestemming. Gianni Avvantaggiato, Gianluca Carletta en Fabrizio Sangiorgi delen hun ervaringen en tips om het meeste uit dit epische avontuur te halen

Door James Gill

De Noordkaap is een populaire bestemming voor elke motorrijder die zin heeft in een beetje uitdaging. Gelegen op het noordelijkste puntje van Noorwegen, op het eiland Magerøya, is het dromerige landschap van scherpe kliffen en het dansen van de aurora borealis tegelijk mooi én potentieel verraderlijk als het weer omslaat.

Maar waarom voelen vooral Italianen zich zo aangetrokken tot het noordpoolgebied? De redenen zijn talrijk, maar de emotie is duidelijk.

“Met de motor naar de Noordkaap rijden is iets dat veel rijders doen, maar niet iedereen”, vertelt Gianni Avvantaggiato, een 68-jarig H.O.G.^®-lid uit Bari. “Voor motorrijders is de Noordkaap als een bezoek aan de paus in Rome voor katholieken, of Mekka voor moslims. Het is een pelgrimage, voor de geest, het lichaam en de machine.”

Voor anderen kwam de beslissing tijdens de Covid-19-pandemie. “Het maakte me verdrietig en melancholisch om mijn Harley^® tijdens de lockdown in de garage te zien staan”, vertelt Gianluca Carletta uit San Cataldo op Sicilië. “Ik ging video’s over de Noordkaap bekijken en realiseerde me dat het niet onmogelijk is. Het is vooral een kwestie van tijd en geld.”

Fabrizio – bij zijn vrienden bekend als “Beer” – had nog een andere reden. “Elke zes jaar,” vertelt hij, “worden mijn vrouw en ik als magneten naar het noorden getrokken. Ik weet niet waarom. Maar deze keer was het anders. Het was de eerste keer dat we het op een Harley deden.”

Alle drie de trips waren lang en kronkelig, maar toch onvergetelijk. Hier zijn de gecombineerde aanbevelingen van de drie onverschrokken Italianen.

Hoogtepunten van de route

Øresundbrug: van de ene wereld naar de andere
Nadat je Duitsland en Denemarken hebt doorkruist, kom je bij een van de eerste adembenemende momenten van de rit: de Øresundbrug, die Kopenhagen met Malmö in Zweden verbindt.

Beer beschreef het als “de oversteek naar een andere dimensie. Het is niet zomaar een brug, het is een portaal. Je glijdt Scandinavië binnen en ineens voelt alles anders.” Dit is waar het landschap begint te veranderen. De steden worden stiller. Het licht verandert. Het noorden begint te fluisteren.

Hoga Kusten: de magie van de hoge kust van Zweden
Naarmate de reis verder naar het noorden van Zweden gaat, worden de wegen rustiger en meditatiever. Ergens boven Stockholm begint het landschap zich uit te strekken tot een soort eindeloosheid. Alle drie de rijders maakten een stop in de buurt van Kramfors in de regio Hoga Kusten – een UNESCO-werelderfgoed dat bekend staat om zijn indrukwekkende kustlijnen, rotspartijen en met pijnbomen bedekte heuvels.

“Het is een van die plekken waar je je op de best mogelijke manier heel klein voelt”, vertelt Kate, de vrouw en copiloot van Beer. “Het was ook de eerste keer dat we logeerden in een van die Scandinavische kampeerhutten. Elke kroon waard, omdat de temperatuur ‘s nachts flink daalde.”

Santa Claus Village, Rovaniemi: kitsch vindt charme
Je zou misschien niet verwachten dat bij een motorbedevaart de kerstman betrokken is, maar hier zijn we dan. Rovaniemi, Finland – direct aan de poolcirkel – is de thuisbasis van het bizarre en verbluffend mooie Santa Claus Village.

“Het is kitscherig, zeker,” lacht Gianluca, “maar het is ook een soort herkenningspunt. Daar steek je de poolcirkel over. Het markeert echt een bijzonder moment in de reis.”

Beer is het daarmee eens. “Ik heb foto’s van mijn Harley voor het postkantoor van de kerstman. Dat is niet iets waarvan ik ooit had gedacht dat ik het zou zeggen. Maar het is een leuke stop en een goede plek om op adem te komen.”

De rendierzone: dromerige wezens in beweging
Zodra je voorbij Rovaniemi bent, beginnen de bossen dunner te worden en ineens zijn ze overal. Rendieren. “Het zijn dromerige wezens,” vertelt Gianni. “Ze verschijnen uit het niets, verdwijnen dan, waardoor alleen het geluid van je motor en de adem in je helm overblijven.”

Alle drie de rijders noemden de noodzaak om alert te blijven. “Ik hield permanent twee vingers op het remhendel”, vertelt Beer. “Ze zijn niet bepaald verlegen en ze kijken niet naar links of rechts voordat ze oversteken.”

Toch maakt het deel uit van de magie om ze over de weg te zien dwalen. Je bent heel duidelijk niet meer in Zuid-Europa.

De Arctische E6: rijden op de rand van de wereld
Van Karigasniemi in Finland tot Honningsvåg in Noorwegen is deze weg een unieke ervaring. De E6 loopt langs de Noordelijke IJszee, omhelst kliffen, snijdt door heuvels en duikt af en toe de stilte in.

“De E6 is de mooiste weg die ik ooit heb gereden”, vertelt Gianluca. “Het is koud. Het waait. Maar na elke bocht wil je stoppen en staren. Het voelt alsof je door een droom rijdt.”

Gianni noemde de weg “een pad door gedachten en dromen die verdwijnen in de onmetelijkheid van de wereld.”

De Magerøya-tunnel: een andere dimensie binnengaan
Tegen het einde van de E6 kom je bij de Nordkapp Tunnel; zeven kilometer lang, onder de zee, die het vasteland verbindt met het eiland Magerøya.

Voor Gianluca was dit een moment dat hij niet snel zal vergeten. “Je rijdt door deze lange, donkere tunnel en als je tevoorschijn komt, is het alsof je in een andere dimensie beland bent,” vertelt hij. “Het licht is anders. De wind is kouder. Je weet dat je dichtbij komt.”

Het voelt echt alsof je heilige grond betreedt.

De omweg over de Lofoten: voor wie tijd over heeft
Beer en Kate maakten een briljante toevoeging aan hun route: een lus door de Lofoten-eilanden op weg naar het zuiden. “De wegen zijn geweldig: bochten en uitzichten en tunnels en zee”, vertelt Beer. “Zelfs in de regen was het elke druppel waard.”

Ze verbleven in een klein havenstadje genaamd Svolvær, compleet met een lokale pub en een onvergetelijke vissoep. “Die soep heeft mijn leven gered”, grapte Kate. “Ook vond ik een fatsoenlijke IPA van de tap. Dat alleen al was een wonder.”

Wat in te pakken – van koningskrab tot moka potten

Rijden naar de Noordkaap is geen zondags ritje. Het is een test van uithoudingsvermogen, geduld en pragmatische, maar het gaat ook om vreugde en comfort onderweg.

Alle drie de rijders gaven ons hun beste inpaktips.

1. Technische kleding is noodzaak.
“Het gaat niet om het dragen van truien in laagjes”, vertelt Gianni. “Je hebt lichtgewicht maar warme uitrusting nodig. Ook goede bescherming tegen regen en drie paar handschoenen – voor warm, nat en vriesweer.”

2. Contant geld is dood.
“Scandinavië is voor 99 procent kaartbetalingen”, vertelt Beer. “Zelfs het toilet bij een tankstation pakt alleen tap-to-pay.”

3. Neem een percolator mee. Serieus.
Nicolas, Gianni’s reismaatje, bracht een kooktoestel en een percolator mee uit Bari. “Italianen kunnen regen, rendieren en kou overleven”, vertelt Gianni. “Maar slechte koffie? Nooit.”

4. Boek vooruit in de zomer.
“Sommige campings lopen snel vol”, vertelt Kate. “We gebruikten Booking.com en hadden veel geluk. En die houten hutten? Een geschenk uit de hemel.”

5. Respecteer de motor.
Beers nieuwe Harley FLHX woog 100 kg meer dan zijn vorige motorfiets. Hij kwam er op de pijnlijke manier achter op een onverharde weg. “We vielen om. Geen serieuze schade, maar ik leerde snel: rijd op de motor die je hebt, niet op de motor die je gewend bent.”

Als het nooit donker wordt

”Er is één ding dat onmogelijk te begrijpen is totdat je er bent: de middernachtzon. “Het licht gaat nooit uit”, vertelt Gianni. “Je slaapt slecht, je eet op de verkeerde tijden, je verliest je ritme. Maar de zon houdt je op de been – het is als een droom die weigert te vervagen als je wakker wordt.

“Het licht van de poolnacht dat door de ramen van de rode hutten stroomt, en de regenboog die verschijnt na weer een dag regen. Alleen jij en je motor… Je luistert naar zijn stem, de motor draait soepel onder de drumstokken van Tullio de Piscopo. Een kom vissoep in een vissersdorp, de volgende dag een bord rendiervlees en even later walvis – dit zijn niet zomaar smaken, maar ervaringen verweven met momenten van mentale stilte, alsof elke hap de verhalen van deze landen draagt, verhalen die wortel schieten in je dromen.” 

Rijders komen op elk uur van de dag of nacht bij de Noordkaap aan. Gianluca arriveerde er om 18.30 uur in de regen. Gianni haalde zijn bestemming om 10.30 uur ‘s ochtends, maar wachtte tot middernacht op zijn moment onder de beroemde wereldbol. “Dat was niet zomaar een foto,” vertelt hij. “Het was het moment waarop de reis echt werd. Ik had het écht gedaan.”

De terugweg

Een klein geheimpje over Noordkaap-trips: de terugweg is vaak langer dan de heenweg. Gianluca heeft bijvoorbeeld bewust de reis naar huis verlengd. “We wilden niet de snelle weg pakken”, vertelt hij. “We reden door Tromsø, Zweden, Finland, de Baltische staten, Polen, Duitsland, Oostenrijk en terug via Bolzano en Livorno.”

In totaal? 13.157 km, 14 landen, 31 dagen. “De legendarische Dyna^® gaf geen krimp”, vertelt hij. “Zelfs niet in 600 km regen.”

Beer en Kate klokten 9.750 km en stopten pas toen Kate haar enkel verstuikte in Herzogenaurach. “Naast de motorfiets!” voegt ze eraan toe.

Waarom de Noordkaap belangrijk is

Elke rijder die de Noordkaap bereikte, was het over één ding eens: de ervaring verandert je. “Het is niet de weg. Zelfs niet de plek zelf,” vertelt Gianluca. “Het is wat je onderweg leert.”

Voor Beer was het een test van zijn nieuwe Harley. “Hij is met vlag en wimpel geslaagd”, vertelt hij trots. “En wij ook!”

En voor Gianni? “Toen ik op 71°10’21 onder de wereldbol stond, besefte ik dat ik geen bestemming najaagde, ik jaagde een gevoel na. En dat gevoel heb ik gevonden.”

Overweeg jij ook een trip naar de Noordkaap? Doen! Pak je regenkleding in, neem je percolator mee en stap gewoon op. Breng de moed op en rijd naar het noorden. Het wordt niet makkelijk, maar we beloven je: wel onvergetelijk!

---

Trefwoorden: