De spirit van Venetië

Venetia 1947 is niet zomaar een motorfiets – het is een handgemaakt meesterwerk dat old-school vermogen combineert met designinnovatie en creativiteit

Tekst en foto’s: Polina Krasnova/Bikers Insider

In de wereld van custom motorfietsen, waar creativiteit en techniek elkaar vinden, onderscheidt ‘Venetia’ zich als een unieke creatie die een brug slaat tussen geschiedenis, legacy en vakmanschap. Gebouwd door Boccin Custom Cycles – een gerenommeerde custom shop in Venetië – is deze buitengewone machine een eerbetoon aan Venetië zelf en kanaliseert hij de weelde, symboliek en legendarische tradities van de stad in een meesterwerk op twee wielen.

De naam Venetia – Latijn voor Venetië – grijpt terug naar de oude wortels en blijvende identiteit van de stad. Door voor deze naam te kiezen, eren de makers niet alleen de esthetische en culturele grootsheid van de stad, maar ook haar tijdloze rol als baken van innovatie en creativiteit. ‘1947’ verwijst naar het bouwjaar van de vintage Harley-Davidson^® Knucklehead-motor die de motorfiets aandrijft.

Boccin Custom Cycles, onder strakke leiding van oprichter en bouwer Lorenzo “Boccin” Solighetto, is een naam die al heel lang synoniem staat voor gedurfde visie en tijdloze techniek. De werkplaats in Jesolo, die internationaal bekend staat om ‘American-style’ restauraties en handgebouwde customs, dient ook als een levend museum waar met trots werk uit Lorenzo’s indrukwekkende 30-jarige carrière wordt geëxposeerd.

Het concept van Venetia 1947 begon met een eenvoudige maar krachtige visie. Hij werd gebouwd in opdracht van Fabio De Pellegrin, een inwoner van Belluno, die een machine wilde die niet alleen zijn persoonlijke wortels eerde, maar ook de grootsheid van Venetië, waarvan het bereik zich ooit uitstrekte tot zijn geboortestad tijdens het tijdperk van de Serenissima-republiek. Het idee was om een extreme old-school Knucklehead te bouwen die artistieke en technische grenzen zou verleggen en de ziel van Venetië tastbaar zou maken.

“We wilden niet zomaar een showmotor”, vertelt Lorenzo. “Dit moest Venetië op wielen worden. Iets dat er niet alleen Venetiaans uitzag, maar ook zo aanvoelde.”

De verwijzingen naar Venetië in de build zelf zijn even elegant als opzettelijk. Het zadel is bijvoorbeeld gedrapeerd in weelderig rood fluweel – hetzelfde diepe karmozijnrood dat wordt gebruikt in traditionele Venetiaanse gondels. Het is een tastbaar eerbetoon aan de drijvende taxi’s van Venetië en roept herinneringen op aan maanverlichte grachten en gefluisterde serenades. “Als je op deze motor stapt,” glimlacht Lorenzo, “moet je het gevoel hebben dat je in een gondel stapt.”

Net achter het zadel draagt de achterkant van de machine een opvallend sculpturaal element in staal: het achterlicht is ingebouwd in een vorm die is gemodelleerd naar de fero da prora, de kenmerkende metalen boeg van de Venetiaanse gondels.

“De fero staat voor de zes districten van Venetië en de Dogenmuts”, legt Fabio uit. “De integratie daarvan in de achterzijde was niet alleen decoratie, het verklaart ook de oorsprong van de motorfiets.”

Maar misschien wel de meest gedurfde feature van Venetia 1947 is het gebruik van Murano-glas – een materiaal dat je zelden of nooit ziet in de bouw van motorfietsen. Enter Damiano Carrer, een meester-glasmaker uit Murano met een passie voor het doorbreken van grenzen. Door te werken met gesmolten silica en eeuwenoude technieken, gaf Damiano vorm aan de meest betoverende onderdelen van de motorfiets: een glinsterende glazen brandstoftank en een prachtige tankdop bekroond met een miniatuursculptuur van de gevleugelde Leeuw van San Marco – het symbool van de Venetiaanse identiteit.

“De tank was de grootste uitdaging”, geeft Damiano toe. “Die moest sterk genoeg zijn voor de weg, maar toch de helderheid en gratie dragen waar Murano-glas bekend om staat. We werkten met gelaagde technieken om zowel schoonheid als duurzaamheid te garanderen.”

Wat de tankdop betreft: Damiano heeft niet alleen een onderdeel gemaakt, hij vertelt ook een verhaal. De doorschijnende Leeuw van Sint Marcus schittert als een edelsteen. “Die leeuw is de beschermer van Venetië”, vertelt hij. “We wilden dat hij de wacht zou houden over het hart van de machine.”

Het vastleggen van de Venetia 1947 op camera was geen alledaags klusje. Het team koos voor niets minder dan het kloppend hart van Venetië – Canal Grande – als decor. Maar dat niveau van authenticiteit was niet makkelijk te realiseren. De fotoshoot begon om 5 uur ‘s ochtends in een dichte, spookachtige mist. De kou van februari beet door lagen kleding heen en woelig water maakte onze twee kleine boten – met op eentje de motorfiets – zeer wiebelig.

“Alleen al het verkrijgen van de vergunningen om op Canal Grande te schieten, duurde eindeloos”, herinnert Lorenzo zich. “Het duurde weken van verzoeken, papierwerk en wat Venetiaanse diplomatie. Uiteindelijk denk ik dat de gemeente medelijden kreeg met onze obsessie.”

Fabio lacht: “Of misschien voelde Venetië zich die dag gewoon vrijgevig. Hoe dan ook, we kregen een kans en die hebben we gepakt.”

Korte openingen in de mist zorgden ervoor dat gouden zonlicht het water in vlam zette, waardoor de machine in een spookachtige gloed kwam te staan. Reflecties dansten over de Murano-glazen tank en de leeuwenkam glansde als een heilig relikwie. “Het was surrealistisch”, vertelt Lorenzo. “Dat moment met de boot die afdrijft, de zon die doorbreekt, Venetië dat toekijkt… het was alsof de stad zei: ‘Oké, laat maar eens zien wat je hebt gemaakt.’”

Naast zijn visuele majesteitelijkheid, rijdt de Venetia 1947 net zo fel als hij eruitziet. De old-school Knucklehead-basis geeft de machine een voelbare roffel, terwijl het custom frame en de aandacht voor traditionele bouwtechnieken de build echt tot een rijdersmachine maken. Lorenzo benadrukt dat ondanks de kwetsbaarheid van glas, deze motorfiets is gebouwd om mee te rijden.

“Mensen kijken naar de Murano-tank en denken dat die te delicaat is”, lacht hij. “Maar we hebben die tank zo ontworpen dat hij bestand is tegen motorrijden. Net als Venetië zelf: de stad is elegant, maar ook die houdt het prima uit.”

Venetia 1947 vangt de theatraliteit van de grachten, het mysterie van de schemerige steegjes en het vakmanschap van ambachtslieden. Grondstoffen worden poëzie. Door zijn roodfluwelen zadel, zijn op gondels geïnspireerde fero-verlichting, zijn tank van Murano-glas en tankdop met leeuwenkuif, fluistert deze machine de taal van Venetië, kilometer na kilometer.

Voor Fabio is het de realisatie van een droom, voor Lorenzo een baanbrekende stap in de versmelting van sculptuur en snelheid. Maar voor iedereen die Venetia 1947 ziet, is het een herinnering dat ware schoonheid niet zomaar wordt gebouwd, maar wordt gemaakt, herinnerd en herboren.

---

Trefwoorden: