Op de Harley van Vuurland naar Alaska

De Duitse H.O.G.-leden Katharina Korda en Peter Diller houden van avontuur. Onlangs overwonnen ze de legendarische Carretera Panamericana. Katharina deelt hun ervaringen…

Onze grote reis begon in Ushuaia, Argentinië, de meest zuidelijke stad ter wereld. Onze bestemming is Fairbanks, Alaska, vlakbij de poolcirkel.

Vuurland en Patagonië: wind, uitgestrektheid, wildernis
De wegen van Patagonië zijn eindeloos, het landschap kaal en adembenemend. Honderden guanaco’s graasden langs de kant van de weg en nandoes kruisten ons pad. De constant sterke wind eiste maximale concentratie tijdens het rijden, maar de uitgestrektheid en eenzaamheid van Patagonië beloonden ons met een gevoel van grenzeloze vrijheid.

In Puerto San Julian verwonderden we ons over een replica van Magellan’s vlaggenschip ‘Victoria’. Een orkaanachtige storm dwong ons om een pauze in te lassen, dus tijd voor schaken, boeken en Argentijnse rode wijn.

De reis ging verder richting de zee en naar Comodoro Rivadavia, waar we een lokale delicatesse ontdekten: gefrituurde weegbree met zwarte bonen – echt heerlijk!

Eenmaal aangekomen in Puerto Madryn, gaven we onze Harley’s een pauze en kochten we wat souvenirs om uit te delen in ons chapter. De wegen werden beter, het landschap groener, de zee helderblauw.

Door de Pampa’s en over de Andes naar Chili
De Pampa wachtte ons op met een overstroming: in de buurt van Bahia Blanca stonden alle velden onder water en alleen de weg was half droog. Daarna veranderde het uitzicht weer: landbouw, korenvelden, kuddes vee en gele bloemen domineerden het landschap. De wegen waren vaak slecht, met veel kuilen en los grind.

Eenmaal aangekomen in Mendoza wachtte de Andes op ons. De rit door de bergen was spectaculair: roodachtige rotsen, besneeuwde toppen en een kronkelende weg die ons naar een hoogte van ruim 3.300 meter bracht. Een olievlek op de weg zorgde ervoor dat Peter even slipte, maar hij ving de machine op met dank aan de beschermengel die blijkbaar op zijn schouder meereisde.

De grensovergang van Argentinië naar Chili verliep vlot en de laatste kilometers naar Santiago de Chile waren voor het eerst volledig vrij van kuilen en gaten. Onze motoren kregen een servicebeurt bij de lokale Harley^®-dealer. De ontvangst was hartelijk en we voelden ons meteen thuis in de wereldwijde Harley-familie. Toen we onze motorfietsen ophaalden, waren we verheugd om te zien dat ze niet alleen goed onderhouden waren, maar ook nog eens sprankelend schoon gepoetst!.

Door de Atacama en langs de Stille Oceaankust naar Peru en Ecuador
De rit door de Atacama-woestijn was een ervaring op zich: eindeloze zand- en steenlandschappen, winderige bergen en eenzame dorpjes. In Taltal, direct aan de Stille Oceaan, vonden we een kunstenaarshotel met artistiek beschilderde muren. De oceaan denderde, dolfijnen en zeehonden vrolijkten onze ochtendkoffie op…

We vervolgden onze weg op Routa 1, door surrealistische landschappen, langs vermoeide ezels en verlaten industriële fabrieken. In Mejillones werden we verrast door hoogbouw midden in de woestijn, een vreemd contrast. We vierden Peter’s 66ste verjaardag met een paar potjes schaken en mooie Harley-verhalen.

De rit langs de Stille Oceaankust naar Iquique was spectaculair: enorme golven, steile kliffen en altijd vriendelijke ontmoetingen met andere motorrijders. Peru begroette ons met chaos op de wegen: het ene tolhuisje na het andere, talloze politiecontroles, druk verkeer en eindeloze rijen vrachtwagens. De Peruaanse kust was echter des te mooier vanwege het contrast, met zijn cactusvelden en adembenemende uitzichten op de oceaan.

De omstandigheden onderweg waren een uitdaging voor mens en machine: betonnen dwarsliggers, wegwerkzaamheden en kuilen belasten de Sportster. Een kapotte zijstandaardveer moest op een geïmproviseerde manier worden gerepareerd met rubber en plakband. De grootste uitdaging was de hoofdstad Lima, met zijn 11 miljoen inwoners en chaotische omstandigheden.

In Ecuador kwamen we na een lange grensprocedure in een veel vriendelijkere omgeving terecht. We reden door eindeloze bananenplantages, kwamen door goed onderhouden dorpjes en werden verrukt door kraampjes vol heerlijke groenten en fruit. Maar ook hier wachten ons uitdagingen: politieagenten eisen ‘boetes’ die alleen kunnen worden opgelost met handjeklap en cash geld. We omzeilden de hoofdstad Quito en staken de evenaar over.

Van Colombia naar Panama per vliegtuig
Na uren wachten mochten we eindelijk Colombia binnen. De wegen leiden door kleurrijke kunstenaarsdorpjes, langs exotische planten en vriendelijke mensen. In Bogotá, op een hoogte van 3.000 meter, moesten we ons opnieuw een weg banen door druk verkeer en chaotische omstandigheden.

Onze Harley’s werden voorbereid op verder transport naar Panama, want de Panamericana heeft hier nog een etappe die niet door motorvoertuigen gereden kan worden: de Darien Gap. Het vervoer geregeld krijgen liep uit op een bureaucratisch hoogstandje, wat ons een onvrijwillige rustdag in Panama City opleverde.

De stad verraste ons met zijn moderne infrastructuur, hoogbouw en een vriendelijke Harley-werkplaats. Terwijl we op onze motoren wachtten, slenterden we door de stad, schaakten we en genoten we van Caribische avonden aan de Stille Oceaan. Toen de motoren eindelijk weer klaar waren om te gaan, voerde de route ons over het beroemde Panamakanaal en door tropische stortbuien in zinderende hitte naar Costa Rica.

Via Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador en Guatemala
Costa Rica verwelkomde ons met weelderige natuur, eindeloze palmbossen en vriendelijke mensen. Ecuador was al mooi, maar wij vonden Costa Rica nog mooier. De wegen waren meestal goed, het landschap was paradijselijk en hotelkamers hadden alle comfort; zelfs een wasmachine en droger zodat we onze bezwete kleren konden wassen.

In Nicaragua wachtten ons weer eindeloze grensformaliteiten, maar de wegen waren verrassend goed en de ontmoetingen hartelijk. De reis door Honduras was kort maar intens – gekenmerkt door gewapende politieagenten, tropische hitte en het constante gevaar van asfalt vol kuilen. In El Salvador reden we langs indrukwekkende vulkanen, terwijl Guatemala ons verwelkomde met chaotisch verkeer, stroomuitval en gewapende beveiligers. Maar zelfs hier vonden we gastvrijheid en een goed hotel.

Mexico: alleen peso’s, behulpzaamheid en slechte wegen
Mexico binnenkomen was verrassend eenvoudig: geen lange controles, geen desinfectie, geen wachttijden, gewoon doorrijden. Maar de wegen daagden ons weer uit… flinke gaten, betonnen drempels en talloze wegwerkzaamheden wachtten. We waren het land binnengekomen zonder vooraf geld te wisselen, omdat we gewend waren om met dollars te kunnen betalen. Maar dus niet in Mexico: de tolhuisjes en tankstations accepteerden alleen peso’s, geen discussie. We wilden ook niemand tegen de haren in strijken: vooral in het zuiden kwamen we steeds pick-ups tegen met gemaskerde en gewapende figuren achterop, en de tankstations werden bewaakt door gewapende beveiliging. Aan de andere kant hebben we hier ook grote behulpzaamheid ervaren: een enduro-rijder gaf ons het nodige tolgeld bij een tolhuisje en een monteur repareerde de beschadigde velg van mijn Sportster met de eenvoudigste middelen.

Texas: terug naar de bewoonde wereld
Na een lange reis door Zuid- en Midden-Amerika bereikten we uiteindelijk de grens met de VS. Een gevoel van opluchting en anticipatie overspoelde ons toen we Texas binnenreden na een vlotte grensovergang. De wegen waren beter en breder, de hotelkamers comfortabel, en voor het eerst in weken hebben we genoten van de luxe van schone handdoeken en een stevig ontbijt. We maakten plannen: onze eindbestemming was Alaska, maar daar was het nog altijd bitter koud. Dus reden we langzaam, namen we pauzes en ontspanden we onderweg.

Onze route voerde ons via South Padre Island, waar we genoten van de zee, en verder naar San Antonio. De rit ernaartoe bracht Texaanse regen, eindeloze snelwegen en onze eerste ontmoeting met Amerikaanse campers – een aanblik die bijna exotisch leek na de avontuurlijke wegen van Midden-Amerika. In San Antonio slenterden we langs de Riverwalk, dronken we Texaans bier en genoten we van de rustige sfeer. De vriendelijkheid van de Amerikanen verraste ons keer op keer: bij het tankstation werden we in het Duits begroet en in een restaurant was de serveerster lyrisch over Rothenburg ob der Tauber.

Het Wilde Westen: elanden, beren en cowboys
Kleine problemen lieten echter niet lang op zich wachten: onze Harley’s hadden onderhoud nodig en in Amarillo moest de motor van Peter naar de garage vanwege een beschadigde velg. We brachten de wachttijd door met schaken, winkelen en luieren.

De weg naar het noorden voerde ons door eindeloze prairies, langs oliepompen, kuddes vee en kleine western-stadjes. De bergen werden hoger, de wind sterker, het weer humeurig. In Wyoming ervoeren we het echte cowboygevoel: westerse architectuur, saloons en overal mensen met cowboyhoeden. We genoten van de warmte van de lokale bevolking en de schoonheid van de met sneeuw bedekte bergen.

Onze poging om Yellowstone National Park te bereiken mislukte vanwege afgesloten wegen – te veel sneeuw, te vroeg in het jaar. Dus gingen we terug, maar niet zonder ons eerst te verwonderen over een kudde buffels van dichtbij. De kou nam toe, onze vingers verkleumden, maar de ervaring verwarmde ons hart, toen we elanden, beren en nieuwsgierige Amerikanen tegenkwamen die ons verwelkomden bij de benzinestations.

Canada: onze bestemming komt steeds dichterbij
In Canada werd de wildernis tastbaar. De wegen werden ruwer, de afstanden tussen steden groter. We reden door verschroeide bossen, keken naar wolven en grizzlyberen langs de kant van de weg en ervoeren hoe snel het weer kan veranderen. Zon, regen, sneeuw en hagel wisselden elkaar af. De Alaska Highway strekte zich eindeloos uit door de uitgestrektheid, maar elke kilometer bracht nieuwe indrukken met zich mee – van ijzige nachten in kleine motels tot warme ontmoetingen met andere reizigers.

Eindelijk, na weken op de weg, bereikten we het legendarische Alaska-bord. Onze harten bonsden van trots en vreugde – we hadden het gehaald! De laatste kilometers naar Fairbanks waren een triomftocht door de wildernis. We ontmoetten oude vrienden uit Zuid-Amerika, wisselden verhalen uit en proostten op ons avontuur met bier uit Alaska.

Conclusie: de Panamericana – een avontuur voor het leven!
Met 29.000 km, 14 landen, 17 grensovergangen en talloze onvergetelijke momenten. De Panamericana eiste alles van ons: geduld, moed, doorzettingsvermogen en de bereidheid om steeds weer nieuwe dingen te proberen. Onze reis werd gekenmerkt door talloze ontmoetingen, uitdagingen en momenten van groot geluk. Of het nu gaat om Patagonië, Atacama, de Andes, de uitgestrektheid van Mexico of de Rocky Mountains, elke etappe bracht nieuwe ervaringen, nieuwe vrienden en nieuwe verhalen. De Panamericana rijden op een Harley is meer dan alleen een reis. Het is een avontuur dat lichaam, geest en ziel uitdaagt en beloont. En aan het eind blijft het gevoel: het is ons gelukt. En we zouden het zo opnieuw doen, liever gisteren dan vandaag!

---

Trefwoorden: